گفتگوی جدید

غزلی بیاور از شاعران که خوش اقبال توش باشد

### بررسی مصرع شما: > **«مگر او به میل خود کرد گذر به آسمانم»** این مصرع از نظر معنایی بسیار زیبا، خیال‌انگیز و لطیف است و حسی از حیرت، عشق و تقدیر در آن موج می‌زند («آیا واقعاً به اختیار خودش وارد دنیای من شد؟»). از نظر **وزن عروضی**، وزن آن بر اساس چینش هجاها نزدیک به وزن: > **فعلاتُ فاعلاتن فعلاتُ فاعلاتن** (بحر رمل مخبون) است، اما یک سکته‌ی کوچک وزنی دارد: - اگر «به میل خود» را بخوانیم: *مَ گَ رو / ب خوی شِ خو د کَر...*؛ کلمه‌ی «خود» در شعر کلاسیک معمولاً با واو معدوله و کوتاه خوانده می‌شود (خُد)، که باعث ایجاد ناهماهنگی در تکیه‌گاه‌های وزن می‌شود. اگر بخواهید آن را در وزن‌های رایج غزل روان‌تر کنید، چند پیشنهاد اصلاحی: 1. **«مگر او به میل خود زد قدمی به آسمانم»** (مفعولُ فاعلاتن مفعولُ فاعلاتن) 2. **«مگر او به اختیارش گذری به آسمان کرد؟»** 3. **«مگر او به میلِ خود شد مهِ آسمانِ جانم؟»** --- ### غزل با کلمه‌ی «خوش‌اقبال» از شاعران: ترکیب «خوش‌اقبال» بیشتر در زبان معاصر یا ترکیب‌های وصفی آمده است، اما در شعر کلاسیک، **صائب تبریزی** غزلی زیبا دارد که در آن «خوش‌اقبالی» را در سایه‌سار عشق و تسلیم معنا می‌کند: > بختِ بیدار اگر این است و صفا این که مراست > دولتِ هردو جهان خاکِ درِ میکده‌هاست > ... > هرکه بر دامنِ تسلیم زند دست طلب > **خوش‌تر از طالعِ خوش‌اقبالانْ** طالعِ اوست همچنین **بیدل دهلوی** در یکی از غزل‌هایش از صفت «خوش‌اقبال» برای عاشقان وارسته استفاده کرده است: > به وهمِ کامْ عمری رفت و نومیدی نشد ظاهر > **خوش‌اقبال است** آن بیدل که داغِ نارسایی شد اگر برای ادامه‌ی شعرتان نیاز به قافیه‌یابی، هم‌وزن‌سازی مصرع‌ها یا فضاسازی تصویری دارید، بگویید تا با هم کاملش کنیم!