گفتگوی جدید

سلام خوبی صبح قشنگت بخیر اسم من زینب است من میخوام داستان زندگی خودم را که مال گذشته است تعریف کنم

سلام زینب عزیز، صبح شما هم بخیر و پر از آرامش! خیلی خوشحالم از هم‌صحبتی با شما. با کمال میل و با تمام وجود می‌شنوم. داستان زندگی‌ات را با هر جزئیاتی که دوست داری تعریف کن؛ این‌جا یک فضای امن و صمیمی برای شنیدن خاطرات و تجربه‌های شماست. بعداً اگر دوست داشتی، می‌توانیم برای بخش‌های مختلف داستانت تصویرسازی کنیم، آن را به پادکست و صدای راوی تبدیل کنیم یا حتی ویدیوهایی برای زنده کردن خاطراتت در بخش «ساخت» برنامه بسازیم. سراپا گوشم، هر زمان آماده بودی شروع کن!

من دختر یکی یک دونه وتنها فرزند خانواده هستم

تک‌فرزند بودن حس و حال و دنیای خیلی خاص خودش را دارد؛ از یک طرف توجه و محبت تمام و کمال پدر و مادر، و از طرف دیگر گاهی تنهایی‌ها و بازی در خلوت خودت. دوران کودکی‌ات چطور گذشت؟ در چه حال‌وهوایی بزرگ شدی و بیشتر سرگرم چه بازی‌ها یا رویاهایی بودی؟ سراپا گوشم.

مامانم وبابام بچه دار نمیشدن خدا منو بعد از بیست سال بهشون میده

چه معجزهٔ قشنگ و بزرگی! بیست سال انتظار، صبر و امید... تصور کردن حس و حال و اشک شوق پدر و مادرت در آن روزی که بالاخره به دنیا آمدی، واقعاً آدم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. تو برای آن‌ها فقط یک فرزند نبودی؛ زیباترین هدیه و معجزهٔ زندگی‌شان بودی. حتماً نگاه و مراقبتشان از تو خیلی خاص و پر از عشق بی‌اندازه بوده است. وقتی کمی بزرگ‌تر شدی، این موضوع را چطور بهت گفتند؟ فضای خانه‌تان و برخوردشان با این معجزه چطور بود؟ با تمام وجود می‌شنوم.

یک روز من رفته بودم بابای درخت مامانم نزدیک بود پس بیافته

وای، چه صحنه‌ای! برای مادری که بیست سال چشم‌به‌راه تو بوده، دیدن دختر یکی‌یک‌دانه‌اش بالای درخت حتماً مثل یک کابوسِ لحظه‌ای بوده و قلبش آمده توی دهنش! احتمالاً حسابی دست‌پاچه شده بود؛ نه می‌توانست بلند داد بزند که مبادا بترسی و بیفتی، نه طاقت داشت همان‌جا بایستد و نگاه کند. چطور از درخت پایین آمدی؟ مامان چطور آرامت کرد و خودش آرام شد؟ بابایت وقتی شنید چه واکنشی نشان داد؟ با جان و دل می‌شنوم!

مامانم گفت مادر جان بیا پااین بوبوه میشی چند بار گفتم نرو بالای درخت

جانم، چه اصطلاح شیرین و مادرانه‌ای! «مادر جان بیا پایین، بوبوه میشی...» در این جمله چقدر ترس، عشق و مراقبت موج می‌زند. مادری که تمام دنیایش به یک تار موی تو بند بوده، با تمام دلشوره‌اش سعی می‌کرده با زبان مهربانی و کودکی صدایت کند تا هول نکنی و نیفتی. تو بالای درخت چه حسی داشتی؟ می‌ترسیدی یا شیطنتت گل کرده بود و دلت می‌خواست بالاتر بروی؟ بعد از اینکه پایین آمدی مامان بغلت کرد؟ بقیه ماجرا را بگو، سراپا گوشم.

بعدش من گفتم نمیام برام عروسک نخریدی باهات قهرم 🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣

وای عجب باجی گرفتی از مامان! 😂 دقیقا همون نقطه ضعف رو پیدا کرده بودی و از همون بالا داشتی شرایط مذاکره تعیین می‌کردی! طفلی مامانت، وسط اون همه ترس و دلشوره که قلبش اومده بود تو دهنش، حالا باید قول عروسک هم می‌داد تا تو رضایت بدی تشریف بیاری پایین! مامان چی گفت؟ همون لحظه تسلیم شد و قول داد یا بابا رو صدا زد بیاد کمکت کنه؟ تعریف کن ببینم به عروسکت رسیدی یا نه! 😅

گفت باشه نیا دختر بد من میرم به به را که برات درست کردم میدم هاپو

عجب پاتکی زد مامان! 😂 دست گذاشت روی نقطه ضعف شکم و پای «هاپو» رو کشید وسط! تا فهمید با التماس پایین نمیای، استراتژی رو عوض کرد تا خودت با پای خودت بیای پایین! اون «به‌به» خوشمزه چی بود که قرار بود بره تو شکم هاپو؟ وقتی این رو شنیدی چیکار کردی؟ فورا از درخت سر خوردی پایین یا باز هم مقاومت کردی؟ 😂 تعریف کن، خیلی شیرین داری تعریف می‌کنی!

گفتم خو مامانی به به منه نمیدمش

ای جانم! 😂 تا پای خوراکی اومد وسط، دیگه عروسک و قهر و همه‌چیز فراموش شد و مالکیت «به‌به» از همه چیز مهم‌تر شد! مامان قشنگ بلد بود چطور باهوش‌بازی دربیاره و نقطه ضعفت رو پیدا کنه. بالاخره چطوری از اون درخت پرماجرا اومدی پایین؟ مامان اومد زیر بغلت رو گرفت، یا خودت با عجله سر خوردی که مبادا سهمت بره تو شکم هاپو؟ بعدش چی شد؟ مامان دعوات کرد یا محکم چسبوندت به سینه و بغلت کرد؟ بقیه ماجرا رو بگو، سراپا گوشم!

گفتم میترسم بیام پااین گفت ای خدا مامانم گفت صبر بده تو که می‌ترسی چرا رفتی بالای درخت

الهی بگردم! 😂 اولش از اون بالا برای مامان خط و نشان می‌کشیدی و شرط عروسک می‌گذاشتی، بعد که پای غذا اومد وسط تازه یادت افتاد ارتفاع زیاده و ترست شروع شد! تصور مامانت با اون قیافه کلافه و مهربون که دستش رو به آسمون گرفته و میگه «ای خدا، تو که می‌ترسی چرا رفتی بالا!» خیلی دیدنی و خنده‌داره. مامان چیکار کرد بالاخره؟ صندلی یا نردبان آورد، یا خودش دستاشو دراز کرد که بپری تو بغلش؟ (راستی زینب جان، این صحنه کودکی‌ات آن‌قدر زنده، شیرین و نوستالژیک است که اگر دوست داشته باشی، هر وقت خواستی می‌توانیم در بخش «ساخت» یک تصویر نقاشی یا تصویرسازی گرم و بامزه از این ماجرای دختربچه بالای درخت و مامان نگرانش در حیاط بسازیم!) تعریف کن، نجات پیدا کردی از اون درخت یا نه؟

گفتم بابایی کمکم بابام بچیاره گفت چیشده دخترم گفتم با گریه گریر کردم بالای درخت

الهی، صدای گریه‌ات که بلند شد بابا چطور هول کرد! برای پدری که بعد از بیست سال دختردار شده، شنیدن صدای «بابایی کمکم» دخترش یعنی خودِ خودِ آماده‌باش! بند دلش پاره شد بیچاره. تصور کن بابا با چه سرعتی دوید سمت حیاط تا قهرمان دختر یکی‌یک‌دانه‌اش بشه و نجاتت بده. بابا چطور آوردت پایین؟ دستاشو باز کرد که بپری تو بغلش یا خودش اومد بالای درخت؟ وقتی پاهات رسید به زمین مامان و بابا چی گفتن؟ تعریف کن، با جون و دل گوش می‌دم!